daha sonra Kemal geldi. liseden arkadaşım. arkadaşım da sayılmaz esasında. 17 yaşındaydım o zaman. yeni tanışmıştık. benden bir buçuk yaş büyüktü. birlikte yemek yer, hiç konuşmazdık. sigara içer, hiç konuşmazdık. yolda yürür, tanıdık görür, tanımadıklarımızın arabasına biner, hiç konuşmazdık. ama eninde sonunda arkadaştık. bir gün, hala bilmediğim, bir şey oldu bıraktı beni. liseyi bitirince dergi çıkaracaktık halbuki. hiç istememişti ama hukuk okumaya gitti, ankara’ya. bir daha da hiç görmedim onu, şimdiye dek. evimi nerden bulmuş bilmiyorum. gittikten sonra bir daha gelmez sanırdım buralara. hem de hiç değişmemiş. saçları uzun, blucin, grup tişörtü, özenle kullanılmış eski bir ayakkabı… hukuk yaramamış.
“ne bok yemeye geldin?”
“ben de seni seviyorum.”
dudaklarını ısırdı. ilk defa bu kadar pişman görüyorum onu. aslında pek gururludur, pişman olmaz. pek dik kafalıdır, burnu büyüktür.
“taze ekmek var, şarap var.”
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder