notre dame d'istanbul

her şey böylesi bir gün için fazla güzel olmamla başladı. saçlarım uğraşmadığım kadar güzel, rouge'um tam kıvamında, gözlerim her zamanki gibi tuz dolu fakat her zamankinden aydınlık. bin yıllık güney asya, orta asya, yakın doğu ve balkanlar kırmızısı ezgiler veyahut batı müziği yerine yetimhane kuşlarını ve yaprak hışırtılarını dinlemeye çalıştım. insanların sohbetlerini, sigaramı içime çekerken çıkan çıtırtıyı, göz kapaklarımı açarkenki cıvık sesi... birkaç dakika dayanamadan geri döndüm beşeri oyuncaklara. ben de bir fransız yetimi olduğumdan mıdır bilinmez, fazla tanıdık geldi tüm bu sesler. kendimi göstermeye, tanıtmaya, herkesleri sanrılarından kurtarmağa, ben o değilim ben bu'yumları kabul ettirmeye çalışışımı hatırladığımdan mı yoksa milano'da, bir ara sokakta, bir sokak lambasının nebülöz yansımasında kaldığımı unuttuğumdan mı? ceza aldım zindandayım, sizler sarnıç da diyebilirsiniz. dışarıyı yalnızca başımın takriben 3 çarşı arşını üstünde olan, pek de küçük sayılmayan pencerenin ardından, pencereyi kaplamış sarmaşıkların ve aylardan yaz olmasına rağmen kuruyup kalmış çalıların ardından görebiliyorum. boyum bir türk'e göre uzun bir freng'e göre kısadır. en üst kattan gelen kesif, kesikli, kaba bir mélodie duymuyor değilim. udla çalınan bir frenk eseri bu. çelloyu uda çevirmişler sanmayın, udla bestelenmiş. devlet-i âli ve bürokratları ve me'mûrları anlamıyor frenklerin geri kalmışlığını, maymunîliğini. sanıyorlar frenkler operada ustadır. tangoda ustadır, ilm-i içtimaide, mimaride, burjuvazide ustadırlar sandılar frenkleri halbuki devrim, yapılmıştı tam yüz yıl önce. frenkler yalınız sekste ve şarapta ustadır emperorum. bu ustalıkları pek tabii gürcülerde de bulabilirsiniz, kendi tebaanızda.

bir yusuf vardı, asabiyyetten trabzon vilayetine sürmüştünüz. gürcüleri o bilir.

bir feride olacak, o da bursa'ya sürülecek. frenkleri o bilir. 

fakat unutmayın, feride kendini sürmüştü. sicillere ona göre baktırın. feride kendini sürmüştü malt kokuları içinde ibadet etmeğe.