resmin sen değilsin ki, resmin benim dünyama ait bir şey

tam bir yıl on gün bekledim. bundan böyle kaç yıl kaç gün bekleyeceğim bilinmiyor. bu bir yıl bir çukur’a sığdı, bir çukur’a, bir cuma’ya, bir cami sokağı’na. bu bir yıl on günün başı, ve bu bir yıl on günün sonu, bir yokuşta birkaç saat arayla buluştu. belki adımlar eşlenmedi, belki aynı dükkanlar dikkat çekmedi. mühim değil. komşu sohbetleri arasında yankılanan aynı aksanlı ingilizceyi duydular. aynı eskimiş komikleri gördüler. aynı müzeye küfrettiler. bir yıl on günün başı, ilk defa bir yıl on günün sonunun mahallesine geldi. kuvvetle muhtemel ilk defa değil. ilk defa ikibin mayısının onyedisi, muhtarlıksa yirmibeş yıl sonra, bir akrabanın referans mektubuyla kazanılıyor. o tarihten sonra amcalar, sokakta gördükleri, tanımadıkları çocuklara « durun yavaş, koşmadan » diyebiliyor. hamama valisele gidilmiyor. ülkeden kovulup ermenistan’a yerleşen aydınlarla o zaman kontak kuruyor hariciye. etiler bir zengin mahallesi olmaktan çıkıp polisten korkan robert kolejlilerin, ve onların arnavutköy amerikan kız okullu sevgililerinin oluyor. hantal filmcilerle, ahlaklı ve güleryüzlü kameracılarla o zaman el sıkışılıyor. o zaman ölü kentlere göçüyor küskün yandaşlar ve cadde-i kebir’de yalnız varsanılar kalıyor, ölü ozan(lar) derneği. kilise gören festival sinemaları uzak bir semtlere taşınıyor. bir füniküler, bir vapur, bir otobüs.

üçyüzatmış gün önce dolu olan sisli, gazlı, plastikli, mide ilaçlı, bol bol dayaklı meydanlar bomboş. biraz geç kaldım, kusuruma bakmayınız, ölüm döşeğindeydim, üstelik mazeretimi yatakhaneye deklare edecek kimsem de yoktu, aslında vardı fakat vatanı kurtarıyorlardı tek bir cümlelerini okumadıkları devrimcilerin isimlerini sayıklayarak ve bir hiç uğruna zıplayarak. geç kaldım, meydan boş, herkes nerede, arkadaşlarıma ne yaptınız? mesai saati mi, yoksa yurttaşlarımız türkülerini mi unutmuş?

kilise çanları işitiyorum devamlı. halbuki bir buçuk hafta önce yeminimi ezanı duymadan bozmuştum. kim bu ezanı duyabilenler ve neden mağdurlar iki gün sonra ezanı duymadığım için yemin edememişken ben? affet tanrım, beni terk ettin! 

peki ya dün?

sıtanbul’un en rüzgarlı semtinde sevmediğim bir şarkıyı dinlerken ilk defa aklıma gelmişti bir yıl on gün, kırkdokuz gün sonra. sessiz bir sitem, belki farkındasız bir dua etmiştim. bugünün habercisiymiş.

tanrımız nasıl da

okuma yazmasız bir şair gibi davranıyor 

değil mi bayım?

bayım?