“peki ya anneniz farkında mıydı? kolunuzdan avuç içlerinize kadar uzanan takımyıldızını andıran sıra sıra benleri. sürekli kaşlarınızı aldığınız için alnınızın burnunuzla kesiştiği noktada batıkların oluştuğunu. kulaklarınızın hafif kepçeliğini. yahudi sakalınızdan utandığınızı. burnunuz düzgün olmasına rağmen büyük olduğu için gülmekten hoşlanmadığınızı. sinirlendiğinizde fısıldayarak konuştuğunuzu. trenleri devamlı kaçırdığınızı. orhan pamuk’un yaşayan en büyük yazar olduğunu düşündüğünüzü. bir hafta sonra sevgilinizden ayrılacağınızı. berberinizin muhalif sizin hükümet yanlısı olduğunuzu. hiçbir zaman tutkularınıza yenilmeyip her zaman zevkin peşinden gittiğinizi. sürekli alt dudağınızı ısırdığınızdan mütevellit iki dudağınız arasında bariz bir renk farkı olduğunu. çok kötü öpüştüğünüzü. gözlerinizin rengi olmadığını. de gaulle’e ‘ibne’ demediğinizi. fransızları sevdiğinizi.”
“peki ya siz bunları nerden biliyorsunuz, mademoiselle?”
“her soluk alıp verişte biraz daha eksiliyoruz.
pamuk.
özellikle biz sigara içenler için geçerli bu. veyahut 18 yaşına girememiş aşıklar, benciller,
kötü şairler.”
“küçük evin büyük kızları.”
