tenimin tenime değmesinden büyük bir iğrençlik duyuyorum.
mahremiyetle görünürlük arasında müthişçe yalpalıyorum.
çantamdaki rujun dibi henüz gelmemiş.
ne var çantamda?
amerikan malı bir kalem kutusu, fransız malı bir krem, iki adet aybaşı tamponu, ateş ve sigara.
mahrem kalmak için dört öro bozduruyorum. görünür olmak için kapım açık soyunuyorum. kapımın aralığı dört öromu hiç ediyor.
nereye saklayacağım sigaramı?
ellerim mi kirlenmiş, kül lekesi mi bunlar? yoksa bordo ojelerimin bana yaptığı bir renk oyunu mu? veyahut güneşte yanmış da olabilirim.
elenikler tarafından aryanlara benzetiliyorum. hatırlamadığımız bir zamanın ve mekanın aryanlarına.
benim için milan’dan kalkacak bir uçağın gerçekliğini kuruyorum:
kiminle evleneceğim?
kiminle yatacağım?
kiminle yatmak isteyeceğim?
karşı apartmanın ikinci katında yaşayan adam kimdir mesela? her gece 03.55’te sektirmeden balkona çıkan. ekser ihtimalle doktor kendisi. garb kentlerinde okumuş ve şark kentlerine mağlub olmuş. peki ya bankacılar apartımanı’nın kapısında gördüğüm yakışıklı oğlan kimdi? o da bir eczacılık öğrencisi. otobüs duraklarında matematik dersi ilanı veren eczacılık öğrencilerinden biri. bu tip ilanlar canımı sıkıyor.
düş dünyamdaki bir adet harf kayması sebebiyle kendimi elli yıllık bir romanda hapsolmuş buluyorum. bu ülkenin bilgeleri, şeyhleri, aydınları ve ozanları ne kadar aynıymış meğer. aksini düşünmek için önce bu kurgudan çıkmam lazım.
ne yaparak çıkabilirim?
ölerek.
en azından ölmeye yatarak.
