kendimi bulurdum
bir gece vakti ışıkları yanan yurt odalarında
birinin içini kıpır kıpır etmiş şehir
deprem vakti birini sevmiş belli ki
eski bir hayatı yaşamış henüz gençken belli ki
ben kadınlara ve erkeklere hayrandım
mahzun bir öfkeyle çıkardı içimden
haddim olmayan haset
lakin öfkeyle tırpalanmaz insan yüreği
ne vakit ki
annem ölse
ve babam bırakıp gitmiş olsa bizi
bir kadın dua ederdi bana
veyahut bir adam ciğerini kurban ederdi benim için
ne vakit ki
kerpetenle söksem tırnaklarımı
ve yine de ehramımdan akan bu ağu terk etmese bedenimi
güneş her daim tanıyacak gölgede kalan yerleri
reddetmek yetmiyor
unutmak en büyük erdem
bereketli toprakların izbe köşelerindeki kadınların çığlıklarını
hiç duymamış
hiç yaşamamış
hiç orada olmamış olmak büyük erdem
çolpan göründüğü vakit gökte
günahlarla dolu bir semtin göğünde
rahmim titrerdi ahirin acısından
öpüşler
yatağa birden yuvarlanışlar
sevgiyle hatırlansa bile hatta
bir zamanlar ne umutlarla bağlanan çaputlar
her daim boğulmak istediğimiz denize karışsa bile hatta
bir bayram günü
şarap şişleri dizildiğinde masamıza
biz bir nefes sigara uğruna
aklımızı karanlığa versek bile hatta
biz bu şehrin en sapkın sokaklarından
tertemiz çıktık
günahı senin boynuna sevgilim
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder