rüyalar

madame iseli vişnezade mahallesi’nde oturur, kıyıda köşede kentsel dönüşümden zar zor kurtulmuş ahşap bir müstakil evde. esasında o ev apartmandı, yıkılma tehlikesi olduğundan en üst kattaki daire hariç tüm daireleri boş. on beş seneye yakındır da balkonunda “satılıktır” ilanı var. yetmiş beş yaşı vardır herhalde. aynı zamanda hakkında pekçok rivayetler bulunur: eskiden şantözmüş ya da aktris ya da öğretmen. altın portakal film festivali’nde şarkılar söylediği, atıf yılmaz’la pek yakın dost olduğu veyahut nişantaşı erkek sultanisinde felsefe dersleri verdiği söylenir. bana kalırsa yalnızca çırağan’ın müştemilatının kızlarından biri. “saray kapıları ağır olur.” der hep.

gençleri sevmez. evlileri sevmez. orospuları sevmez. dünyadaki pekçok şeyi sevmez. yaşına başına rağmen feminist olduğu yönünde iddialar vardır. bir kere denk gelmiştik, sordum. “ben kendime feministim. erkeklerden de kadınlardan da cinslerinin getirdiği sebeplerden ötürü nefret ederim. erkeklerden beni hiç istemedikleri için, kadınlardan erkeklerin beni istememesine neden oldukları için nefret ederim. benim feminizmim kendimi kurtarmaya adanmıştır.” avrupa’nın ilk feminist kuramlarını türkçeye çevirmiş.

kadınlardan ve gençlerden nefret etmesine karşın bir huyu vardır: mahallede on beş yaşına basmış tüm kızlara rızalarını almadan fransızca öğretir. bahçesinde bir nar sopası vardır. öğrenmeyen kızların avuç içlerine bununla vurur. annemin elleri hala yaradır bundan ötürü.

çok kocası olmuş şimdiye değin. hiçbiriyle evlenmemiş. kimi kaptan-ı derya, kimi jurnalist, kimi rejisör, kimi tercüman… bunların hepsinden birer tane mi beşer tane mi var orasını bir madame bilir bir allah. mahalleli bazı kocalarını, hatta kim bilir belki de tüm kocalarını, tanır.