sahra çölüne ilk defa 18 şubat 1979’da kar yağdı, son kez de göz göze geldiğimizde. hayatım boyunca hiçbir zaman kusurlarımdan nefret etmedim. sivilcelerim, bebek saçlarım, gülünce büyüyen burnum, kuruyup kanayan ellerim, ayrık dişlerim... hepsi birer nimetti benim için. şimdi hepsinden kurtulmak istiyorum, mükemmel olmak istiyorum. mükemmel olmak istiyorum çünkü sen mükemmele layıksın. etraftaki sahtelikler; sahte gülüşler, sahte flörtler, sahte nefretler... her zamankinden daha yapay geliyor. gülmek çok kutsal, sen gülünce anladım. senin kahkahan dünyadaki tüm vokallere, back vokallere, benim diyen enstrümanlara taş çıkarır. bir şeyleri anlamaya çalışırken kaşlarını çatman... hiçbir yunan heykeli bu kadar estetik olmamıştı. saçlarını düzeltişin hangi açıdan bakılırsa bakılsın o kadar muntazam görünüyor ki sanki bir yönetmenin jübile filminin son sahnesi. kusur saydığın her şeyin o kadar büyülü ki... bir kereliğine benim gözümden görebilsen kendini emin ol, inanırdın tanrı’nın varlığına.
15-1-22
15 yaşındaki bir kızın ilk aşkına bakarken bilincinden akıp gidenler, bilinçakışı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder