normalde ağlanılmaz
kendini inkar eden aşk mektuplarının yanında
fakat ayrılık
öylesine ağır
öylesine hafif
öylesine doğru
ve öylesine hata
ayrılındığı zaman böylesinden
insanın eli kolu
aklı fikri
yazdığı çizdiği
o oluveriyor
bir kez olsun görebilmek
yalnızca sesini duyabilmek için
terk ederdim onaltı yaşımı
söküp atardım gençliğimi kaderimden
bütün bu acımasız aşıklara sarf edilmezdi anıların
kavuşmanın o dehşetengiz tınısı
titretirken kemiklerimi
benim kollarımda hala morluklar var
o başıma yağan müthiş korkuların
müthiş aşkların
müthiş heyecanların
ve sonu olan kavuşmaların
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder