venedik tatili

sayın beyefendi;

savaş zamanlarıydı; bütün avrupa, kuzey afrika ve antartika birbirine katılmıştı. biz ise sizinle adriyatik denizi’nin kıyısında mahsur kalmıştık. zihnim beni yanıltmıyorsa bir opera çıkışıydı, tüm floransa’yı dize getiren bir opera çıkışı... siz alkışınızı teslim edip ayrılmıştınız ama memleketin tüm sanatkârları hala oradaydı. az önce şahit oldukları sanat eseri hakkında konuşuyor, kimi zaman yeriyor kimi zaman övüyor, bağırıyor hatta kahkaha atıyorlardı. ve bu kadar kaos ve kargaşa sırasında, peşinizden koşmak çekmişti canım. kendimi bilmeden dışarı çıktım. ne kürkümü salonda bıraktığım umrumdaydı o an, ne de inci kolyem. nefes alıp verişimdeki tek heyecan sizsiniz, sizdiniz. gözlerim biraz arayınca tanıdı, fransız bir rejisör edasıyla yalpalayarak yürüyordunuz, yalınayak. işte o an emin oldum içdenizlerinizden. size koşarken kalp atışlarım uzaktan gelen dalga seslerinin ahengine tutuldu, ve vardım size. beni gördüğünüzde hiçbir şey hissetmediniz. gülümsemediniz, sinirlenmediniz... hava karanlıktı, göz gözü görmüyordu ama kızarmadınız da. tek kelime etmeden, halsiz, hatırsız yürüdük yollar boyu. gölgelerimizin el ele tutuştuğunu, evlerin camlarına yansıdığımızı gördüm; izin verseler sonsuza dek orada kalırdım. ilk önce gölgeler kayboldu sonra da camlar. biz bir kıyıya vardık. neredese denizle bir olmuş bir banka, küçük bir iskele ve iskelenin koynunda bir gondol... gondola ilk siz bindiniz ve beni de davet ettiğinizde ilk defa fark ettiniz beni. karşılıklı oturduk ve bahsettik bilmediğimizden şarkıların bu kadar güzel kelimelerinse kifayetsiz oluşunu, bu derde düşmeden önce. gülüyordunuz, gülüşünüz dört bir yanı bozguna uğratıyordu. bense sizi ilk defa gülerken görüyordum. bazı kelimeleri yanlış telaffuz ediyordunuz, düzeltmek içimden gelmiyor, doğrusu sizin dediğiniz olsun istiyordum. saat 02.00 olmuştu, uzun zamandır geceydi. siz hala sarışındınız. ve ben hala hayrandım. uzak vilayetlerden geldiğinizden olsa gerek dudaklarınız kurumuştu. ben aslımda sudan korkarım, korkmadım. parmaklarımı daldırdım suya usulca. bir yudumluk aldım avcumun içine ve sürdüm dudaklarınıza. meğer şekspir ve arkadaşları gözlüyormuş bizi. o dokunuş doğurmuş tüm avrupa tarihini ve ingiliz dilini, tüm monarşiyi ve komünizmi, sinemayı, alkışı ve depremleri... bu mektubu size bir teşekkür mahiyetinde yazıyorum sayın beyefendi; amaçlarım, zaferlerim, şereflerim ve sahip olduklarım için size müteşekkirim.

sevgiyle,

hasretliğiniz...