tanrı dünyayı yedi günde yarattı.
yedi gök çevreler bizleri.
müslümanlar kabe’yi yedi kere dönerler.
dünya yedi tam tur atar sana ulaşmam için.
ben ki çingene bir kadınım, halkımın terk ettiği. piçim elbet, annem orospuydu. pekçok piç kardeşlerim vardı. katlettiler hepsini.
ben ki kudüslülerin dinine inanırım. dünyada görmediğim yer kalmamıştır. kerbela, meşhed, üsküp, barselona. tüm tanrıları tanırım. kudüslülerin tanrısına inanmakla birlikte en çok rum şehirlerinde ağaçlara çaput bağlamayı sevdim.
ben ki günün sonunda güzel bir kadınım, koyu rengime ela gözlerime rağmen. kuzeyin meşru denizcileri hep çok sevdi beni, kendi sularında boğulanlar. bense hep güneyin korsanlarına aittim. iskenderun’dan efes’e kadar olan kıyının adamları cezbederdi beni.
bir gün beyaz adama geldim, orada olduğunu bilmeden. esas öykülerde beyaz adam gelir, bu öykünün çingenesi benim, ben geldim. saçları kumral, sakalları turuncu, kirpikleri siyah, kendi beyaz olan adama.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder