frenk diyarının üzüm bağları pt.2

-niçin erkekler için savaşmadınız?

-çünkü savaşta kazansam dahi masada yenileceğim.

hayat boyu sahip olamadığım her şeye sahip olan herkesi kıskandım. mösyö dekart kimseyi kıskanmaz, descartes’ı bile. bense en çok metin erksan’ı kıskanırım. çünkü kendisi duygularım dahil olmak üzere bana ait olan her şeyi çalmıştır. “sevgi de yetmiyormuş, çok eskiden rastlaşacaktık.” eski ne zaman? senin eski’nle benim eski’m bir mi? ben misal, bir zamanlar çocuktum; sen bir zamanlar gecelerini parklarda geçiren keştin, cami avlularına çocuklar bırakırdın, yarım çocuklar. mösyö dekart çok ahlaklıdır, tanpınar dahi okumaz. aynı odada uyuruz bana hiç dokunmaz, hatta öyle anlar gelir ki bakmaz bile. bunca zamandır tanışırız, ya birdir ya ikidir göz göze gelişlerimiz.

-niçin günlüğünüzü yanınızda taşıyorsunuz?

-belki kaybolurum.

hadi kapatın şu televizyonu. bıktım godard’dan.

frenk diyarının üzüm bağları pt.1

kendi kokuşmuş ve eskimiş dünyamın camdan sınırları içinde günden güne çürüyor, çözünüyor ve bozuluyordum. günlerin getirdiği rehavet ve eşzamanlı olarak bugün korkusu tüm organlarımı sarıp sarmalıyor fakat öylesine sıkı yapıyor ki bunu içim sıkılıyordu. yalnızca bir truva askerinin sahip olabileceği o en üst derece yorgunluk, bedenime değil zihnime sirayet etmişti. beynimin içinde savaşmıştım, kadınlar için savaşmıştım. hem kendi marazlarım hem de ait olduğum topluma karşı aşırı duyarlılığım ve duygusallığım saniyeler, dakikalar, saatler geçtikçe maddi dünyamı yokediyor ve platon’a olan inancımı yeniden körüklüyordu. sonradan toparlamak üzere odam ve kafam dahil her şeyi dağıtmıştım. bitmiş deodorant şişeleriyle ahmet mithat efendi şiirlerinde şemsiye ve ebemkuşağı mazmunlarının kerem kasidesi bağlamında yorumu birbirine girmişti. bu sefer de her daim övdüğüm, özendiğim ve ulaşılmaz addettiğim için bana mucizevi görünen kaosun içinde kendimi kaybedip bütün o dağınıklığın arasına karışmıştım.

tam da o günlerde çıkagelmişti mösyö dekart. bir düşünür soyadına benzemeyen tek fransızca soyada sahipti kendisi. zaten fransızların da hiç aklına gelmezdi düşünmek. baget ekmek, şarap ve seksten ibaret olan hayatlarında düşünceye ve ancak benim yanımda kendine yer bulabilmesinden anladığım kadarıyla mösyö dekart’a yer yoktu. iki yalnız ruh, bu fuhuş otelinde baş başa kalmış kendi karadeliklerinden çıkıp; diğerinin bombalardan ve tanklardan zar zor sağ kurtulmuş, saçmalarla dolu ülkesine girmek için canhıraş uğraş veriyordu.

aşk eski bir yalan

sahra çölüne ilk defa 18 şubat 1979’da kar yağdı, son kez de göz göze geldiğimizde. hayatım boyunca hiçbir zaman kusurlarımdan nefret etmedim. sivilcelerim, bebek saçlarım, gülünce büyüyen burnum, kuruyup kanayan ellerim, ayrık dişlerim... hepsi birer nimetti benim için. şimdi hepsinden kurtulmak istiyorum, mükemmel olmak istiyorum. mükemmel olmak istiyorum çünkü sen mükemmele layıksın. etraftaki sahtelikler; sahte gülüşler, sahte flörtler, sahte nefretler... her zamankinden daha yapay geliyor. gülmek çok kutsal, sen gülünce anladım. senin kahkahan dünyadaki tüm vokallere, back vokallere, benim diyen enstrümanlara taş çıkarır. bir şeyleri anlamaya çalışırken kaşlarını çatman... hiçbir yunan heykeli bu kadar estetik olmamıştı. saçlarını düzeltişin hangi açıdan bakılırsa bakılsın o kadar muntazam görünüyor ki sanki bir yönetmenin jübile filminin son sahnesi. kusur saydığın her şeyin o kadar büyülü ki... bir kereliğine benim gözümden görebilsen kendini emin ol, inanırdın tanrı’nın varlığına.

15-1-22

15 yaşındaki bir kızın ilk aşkına bakarken bilincinden akıp gidenler, bilinçakışı.