saat sabah altı buçuk-yedi suları. istanbul’da henüz gün doğmadı. belediye işçileri, sokak hayvanları, hayatını şehirden uzak yaşayanlar ve ben burada birlikte yaşadığımızın farkına varıyoruz hep birlikte. yalnızca otobüs ve martı sesleri duyuluyor. insanlar burada olmaktan utanıyormuşçasına suskun. sadece kanıksanmış sarhoşlar ve travestilerden ses çıkıyor. şehir izin veriyor konuşmalarına, sebebi belirsiz. boğaz durgun, normal bir zaman olsa sahildeki taşlara çarparlardı dalgalar. ama zaman normal değil. barbaros hayreddin paşa’nın türbesinin önündeyim. barbaros kafe’nin ışıkları gözümü alıyor. onu özlüyorum. her perşembe filmimin saati gelsin diye bahariye’de dolaşırken onu görmeyi beklemekten yorgunum. her vapura bindiğimde onu düşünmekten yorgunum. ne vakit birileri gelse üsküdar’dan onu hatırlamaktan yorgunum. yorgunum ama pişman değilim. günün sonunda küçücüktüm. geminin başının kıçının neresi olduğunu öğrendim. kadıköy’den eminönü’ne nasıl gidilir? atsız’ın da marks’ın da haksız olduğunu öğrendim. taş kağıt makas nasıl oynanır? tutmadığım takımların maçlarına gittim, ölümüne bağırdım “çok yaşa!” diye. iki oğlan buldum onlara takıldım. biri sen, öteki de sen.
boğaz köprüsü’nün ışıkları saat altı kırk yedide söndü. gün doğdu. cüzdan da gitti müjgan.
