kahverengi, buz mavisi, beyaz ve bej renkleri hatırlıyorum. apartmanımızın altındaki küçük marketi ve paylaşılamayan oyuncakları. dokunulmamış oyuncak bebekleri. odamın her bir tarafına saçılmış okunamayan kitapları. saatlerce tavana bakıp çikolatalı ekmek yiyerek düşündüğümü. şimdi anlıyorum ki aynı şeyleri mary wollstonecraft ve schopenhauer da düşünmüş. saçlarımın bozulmamasına özen göstermeliyim yoksa akşam beşe kadar açık saçla gezmek zorunda kalırım. arka bahçede yeni dikilmiş bir limon ağacı var yaprakları limon kokuyor, diğer çocuklar farkında değil bunun. kıyafetlerimin rengi devamlı değişiyor: toprak, çimen, kola, çikolata. kızlar etek giyer değil mi anne? karnım şişkin, henüz bilmiyorum her türlü unlu mamüle alerjim olduğunu. rüyalarımda bir kadın görüyorum uzun saçlı, gömlekli, kulaklıklı bir kadın. her gün spora gidiyorum. en yavaş ben koşuyorum, en kısa kulaçlar yine benim. okuma yazma bildiğim yalanını uydurup okuldaki kızları kandırıyorum, bunu hayatımın geri kalanında yapmaya devam edeceğimi bilmeden. benden büyük olan herkesle kavgam var. arabada bir kadın şarkı söylüyor, sanırsam kendi düğününe geç kalmış. gün geliyor caddedeyim, küçükken korktuğum caddelerin birinde.
sokaktayım
kimsesiz bir sokak ortasında
yürüyorum
arkama bakmadan yürüyorum
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder