annem tuz ve esrar kokardı. allık mı sürüyordu yoksa gül hastalığı mı vardı bilmiyorum ama yanakları hep kırmızıydı, göz çevresi de. uyumazdı geceleri. kimi zaman piyano çalar kimi zaman bir şeyler yazardı boy aynasına. ama mutlaka ses çıkarır, gürültü yapardı. sanırım bu onun “ben de burdayım.” deme şekliydi. annemi hiç dinlemezdim. zorla sinemaya götürürdü beni. elimden tutup kadıköy sineması’na sürüklerken etrafta gerçek olduğuna emin olduğum her şeyi göstererek “gerçek dünyanın burası olmadığını anlaman lazım.” derdi. kafam karışırdı, sekiz yaşındaydım. üç buçuk saat oturup tarkovski’nin bağ bahçe; nuri bilge ceylan’ın dağ taş çekmesini izlerdik. ben en çok agnes varda’yı severdim. annem de öyle. annemi hiç dinlemezdim. siyah dediğine beyaz derdim. ama yine de günün sonunda onun tuttuğu balıkları yerdim. arkadaşlarımın anneleri chanel giyerlerdi benim annemse coco chanel’in ta kendisiydi. onun hiç güzel olduğunu görmedim ama güzel bir kadındı. hiçbir zaman anlayamadım neden babam olmadığını.
bazen ağlardı. küçücük bir balkonumuz vardı, kasımpatılarla dolu. gece iki-üç suları piyano ya da kalem sesi kesilir, hıçkırık sesleri başlardı. ben de geceleri uyumazdım. sabah kahvaltıda sormaya çekinirdim neden ağladığını. içten içe bilirdim cevabı o yüzden çekinirdim. göz çevresi bu yüzden kırmızıydı, gece soğukta ağlayıp rüzgar yüzüne çarptığından. belki tuz kokmasının sebebi de budur. teninin tuzu koksun isterdim gözyaşlarının yerine. devamlı bir şeyler yapardı ama yasaktı ne yaptığını bilmek. bazen kutu kutu negatifle gelirdi eve, bazen tomar tomar dosyayla. kitaplığımızsa eski metinlerle doluydu. o bir tek beni severdi, ben onu sevmeyen milyonlarca kişiden sadece biriydim. ama en çok ben nefret ediyorum ondan ve ona en çok benzeyen de benim bu dünyada. her gün aynaya bakınca karşımda. her gece elleri saçlarımda. ne zaman bir film izlesem içinde papatya tarlasında koşuşturan bir aile olan,
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder