kendi kokuşmuş ve eskimiş dünyamın camdan sınırları içinde günden güne çürüyor, çözünüyor ve bozuluyordum. günlerin getirdiği rehavet ve eşzamanlı olarak bugün korkusu tüm organlarımı sarıp sarmalıyor fakat öylesine sıkı yapıyor ki bunu içim sıkılıyordu. yalnızca bir truva askerinin sahip olabileceği o en üst derece yorgunluk, bedenime değil zihnime sirayet etmişti. beynimin içinde savaşmıştım, kadınlar için savaşmıştım. hem kendi marazlarım hem de ait olduğum topluma karşı aşırı duyarlılığım ve duygusallığım saniyeler, dakikalar, saatler geçtikçe maddi dünyamı yokediyor ve platon’a olan inancımı yeniden körüklüyordu. sonradan toparlamak üzere odam ve kafam dahil her şeyi dağıtmıştım. bitmiş deodorant şişeleriyle ahmet mithat efendi şiirlerinde şemsiye ve ebemkuşağı mazmunlarının kerem kasidesi bağlamında yorumu birbirine girmişti. bu sefer de her daim övdüğüm, özendiğim ve ulaşılmaz addettiğim için bana mucizevi görünen kaosun içinde kendimi kaybedip bütün o dağınıklığın arasına karışmıştım.
tam da o günlerde çıkagelmişti mösyö dekart. bir düşünür soyadına benzemeyen tek fransızca soyada sahipti kendisi. zaten fransızların da hiç aklına gelmezdi düşünmek. baget ekmek, şarap ve seksten ibaret olan hayatlarında düşünceye ve ancak benim yanımda kendine yer bulabilmesinden anladığım kadarıyla mösyö dekart’a yer yoktu. iki yalnız ruh, bu fuhuş otelinde baş başa kalmış kendi karadeliklerinden çıkıp; diğerinin bombalardan ve tanklardan zar zor sağ kurtulmuş, saçmalarla dolu ülkesine girmek için canhıraş uğraş veriyordu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder