Kemal geldi geleli her şey düzene girdi. daktilonun mürekkebi var. tuvalet banyo temiz. dolapta meyve hazır. içki yok. Tahir Kaptan’ın oğlu askere gitti. Metin. gemiye çıktığım vakit birlikte şehre inerdik. tuhafiyeciye girer, pastaneden çıkardık. işimiz bitince Sezen Aksu’nun yalısına gidip ağlardık. hafta sonuna kadar kimse susturamazdı bizi. biz pazar günü Sarayköy’e gidip Aysel Gürel’in göğsünde susardık. Metin’in saçlarını okşar, benim saçlarımı öperdi. öyle yakışıyor ki yaşlı fildişi elleri o askere gitmek üzre kısacık kesilmiş rengi belirsiz sapsarı saçlara… bana hep derdi, derdi ki “allah senin saçlarına kına yakmış, sen durmamışsın tırnaklarınla tek tek uğraşıp çıkarmışsın. o yüzden böyle olmuş rengi.”
Metin’in gözleri kışın akdeniz gibidir. aslen yeşildir, yaklaşınca anlaşılır. öksüzdür. Giresun’da bir bacısı bir de Kaptan babasından başka kimsesi yoktur. umarım komutanlar çok üzmemişlerdir onu. umarım nişanlısı beklemiştir onu da başkasına varmamıştır. tanklar, tüfekler gözlerini karartmamıştır. İzmir’i unutmamıştır umarım, birlikte aldığımız haki yeşili kazağı giyiyordur hala. keşke söyleseydim ona, “Metin,” deseydim “eğer bir gün canın yanarsa bana gel.” deseydim. “kalbin kırılır da bin parça olursa ben hep bir kıyı şehrinin yazıhanesinde sana hazırım.” deseydim. umarım komutanlar çok üzmemişlerdir onu. eğer üzmüşlerse gel bana Metin, ben okşarım saçlarını; upuzun, yel gibi saçlarını.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder