ispanyol baladı pt.2

beyaz adamdan önce de bir hayatım vardı. benim gibi bakire değil gönlüm. doğu’nun tiranları, istanbul’un balıkçıları vardı. tiranların incittiği gibi incinmedim hiçbir zaman, istanbul’un balıkçılarının terk ettiği gibi terk edilmedim. hiçbir zaman başka bir kadına tercih edilmedim. ne kerhane kaltaklarına ne nizam içinde yetişen prenseslere karşı. yıkanmayan frenk kadınları benden çok kavuştu sevdiklerime.

beyaz adam farklı. beyaz adam, yalnızca beyaz adam. dünyanın ortasında dikilmiş beyaz adam. bugüne dek yaşamış tüm halkların kanı karışmış kanına. ona yakışan elbet tüm halkları tanımış olan bir kadındır. yüreğinin her çarpışını, akıttığı her damla kanı bilen bir sefirdir.

yalnız bir ispanyol çingenesi değilim ben, beni böyle bilmeyin! ben ki dokundum denize, karaya, rüzgara. ben ki sahibiyim bu dünyanın, tüm insanlar gibi. yalnızca bir kadınım ben, herkesten farklı ama herkesle aynı. yalnızca zihinlerde aynı, yalnızca görülerde farklı. kadın, yalnızca kadın. ne eksik ne fazla.

ispanyol baladı pt.1

tanrı dünyayı yedi günde yarattı.

yedi gök çevreler bizleri.

müslümanlar kabe’yi yedi kere dönerler.

dünya yedi tam tur atar sana ulaşmam için.

ben ki çingene bir kadınım, halkımın terk ettiği. piçim elbet, annem orospuydu. pekçok piç kardeşlerim vardı. katlettiler hepsini.

ben ki kudüslülerin dinine inanırım. dünyada görmediğim yer kalmamıştır. kerbela, meşhed, üsküp, barselona. tüm tanrıları tanırım. kudüslülerin tanrısına inanmakla birlikte en çok rum şehirlerinde ağaçlara çaput bağlamayı sevdim.

ben ki günün sonunda güzel bir kadınım, koyu rengime ela gözlerime rağmen. kuzeyin meşru denizcileri hep çok sevdi beni, kendi sularında boğulanlar. bense hep güneyin korsanlarına aittim. iskenderun’dan efes’e  kadar olan kıyının adamları cezbederdi beni.

bir gün beyaz adama geldim, orada olduğunu bilmeden. esas öykülerde beyaz adam gelir, bu öykünün çingenesi benim, ben geldim. saçları kumral, sakalları turuncu, kirpikleri siyah, kendi beyaz olan adama.